Hebben de Grieken gewoon een T-Rex voor zichzelf gemaakt?
We zaten en zagen met ingehouden adem het 'Drama van de Drachme' toen premier Alexis Tsipras van Griekenland op zoek was naar een 'eerlijk compromis' voor de gigantische schuldherstructurering voor zijn land, terwijl het land zelf verdeeld bleef over de vraag of ze wilden blijven de eurozone of ga met hun eigen drachme. Het drama leek op dat van draconische grootgrondbezitters in India, die niet al te lang geleden en misschien nog in sommige gebieden de strop op de boeren hielden, het elk jaar aanscherpten en nooit aflieten, omdat ze stelden voor de terugbetaling van hun leningen en de eindeloze interesses.
De dreigende schuld
Griekenland was al eerder gered en zocht een nieuwe reddingssteun tegen de achtergrond van zijn dreigende schuld.
Op 2 mei 2010 lanceerden de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank (ECB) en het Internationaal Monetair Fonds (IMF), later de bijnaam de trojka, een reddingslening ter waarde van € 110 miljard om Griekenland te redden van soevereine wanbetaling en dekt zijn financiële behoeften in mei 2010 tot Juni 2013 afhankelijk van de uitvoering van bezuinigingsmaatregelen, structurele hervormingen en privatisering van overheidsactiva. Het reliëf zoals sommigen het noemden, vloeide voort uit het geloof of liever de angst dat 'Grexit' of verwijdering van Griekenland uit de eurozone rampspoed zou kunnen betekenen voor de euro en voor de wereldeconomie.
In werkelijkheid was het probleem meer fundamenteel en intern dan dat. Het was het probleem van de betalingsbalans. Het is duidelijk dat de Grieken meer uitgeven dan verondersteld werd, waardoor er meer binnenlandse schulden ontstonden. In termen van leken leende het land geld om de economie draaiende te houden terwijl het BBP verder opdoemde. Was het verstandig van de kant van de regering om in hetzelfde tempo te blijven uitgeven? Was het verstandig van de kant van de trojka om hen te redden, waarschijnlijk omdat ze zich misschien zouden terugtrekken op de uitbetalingen, omdat de economie gewoon niet genoeg opwekte om ze in leven te houden?
Op 5 juli 2015 hebben de Griekse kiezers een referendum aangenomen waarin de voorwaarden van een reddingspakket werden verworpen, waarbij 61 procent 'nee' stemde tegen de bezuinigingsmaatregelen die de positie van de linkse premier Alexis Tsipras versterkten om de trots van het land te behouden. Door de stijgende schuld die het reddingspakket van 7,2 miljard euro duwde, dreven ze echter richting Eurozone in plaats van de Drachme, veel tegen de woede van de lokale bevolking die de dupe was geworden van de eerdere bezuinigingsmaatregelen. Hoewel Tsipras betoogde dat de stemming geen mandaat van breuk met Europa is, maar een mandaat dat onze onderhandelingspositie versterkt om een haalbare deal te bereiken.
De deal sloeg na veel onderhandelingen met zich mee:
• belastingstijging op scheepvaartmaatschappijen
• verenigende btw-tarieven bij standaard 23%, inclusief restaurants en catering
• afbouwen van de solidariteitsbeurs voor gepensioneerden tegen 2019
• € 300 mln (€ 332 mln. £ 216 mln) aan defensie-uitgaven tegen 2016
• privatisering van havens en verkoop van resterende aandelen in telecomsgigant OTE
• afschaffing van belastingvoordeel van 30% voor de rijkste eilanden
In een notendop heeft Griekenland een T-Rex gemaakt om de olifant te doden.
Kan dit ons overkomen?
De grotere vraag waar we allemaal voor staan is Kan het verhaal van Griekenland worden herhaald? Kan dit ons overkomen? Het antwoord is een simpel en duidelijk 'ja'. Ja het kan. Hoewel, schuld op zich is niet slecht of verfoeilijk als het wordt gebruikt voor investeringen om toekomstige kasstromen te genereren en een positief rendement boven de kosten van schulden. Als we echter meer uitgeven dan we verdienen en lenen om onze consumptie te ondersteunen, verhogen we onze schuld zonder de zekerheid om het terug te betalen. India heeft 16,8 miljard dollar gekregen als leningen door IBRD alleen al in 2015. Zolang een land de conventionele wijsheid volgt van het niet uitgeven van meer dan we verdienen, kan het zichzelf en de mensen van het land redden. Voorzichtig zijn in geldaangelegenheden zou het land alleen maar redden van zijn schuldeisers.
Hebben de Grieken gewoon een T-Rex voor zichzelf gemaakt?
We zaten en zagen met ingehouden adem het 'Drama van de Drachme' toen premier Alexis Tsipras van Griekenland op zoek was naar een 'eerlijk compromis' voor de gigantische schuldherstructurering voor zijn land, terwijl het land zelf verdeeld bleef over de vraag of ze wilden blijven de eurozone of ga met hun eigen drachme. Het drama leek op dat van draconische grootgrondbezitters in India, die niet al te lang geleden en misschien nog in sommige gebieden de strop op de boeren hielden, het elk jaar aanscherpten en nooit aflieten, omdat ze stelden voor de terugbetaling van hun leningen en de eindeloze interesses.
De dreigende schuld
Griekenland was al eerder gered en zocht een nieuwe reddingssteun tegen de achtergrond van zijn dreigende schuld.
Op 2 mei 2010 lanceerden de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank (ECB) en het Internationaal Monetair Fonds (IMF), later de bijnaam de trojka, een reddingslening ter waarde van € 110 miljard om Griekenland te redden van soevereine wanbetaling en dekt zijn financiële behoeften in mei 2010 tot Juni 2013 afhankelijk van de uitvoering van bezuinigingsmaatregelen, structurele hervormingen en privatisering van overheidsactiva. Het reliëf zoals sommigen het noemden, vloeide voort uit het geloof of liever de angst dat 'Grexit' of verwijdering van Griekenland uit de eurozone rampspoed zou kunnen betekenen voor de euro en voor de wereldeconomie.
In werkelijkheid was het probleem meer fundamenteel en intern dan dat. Het was het probleem van de betalingsbalans. Het is duidelijk dat de Grieken meer uitgeven dan verondersteld werd, waardoor er meer binnenlandse schulden ontstonden. In termen van leken leende het land geld om de economie draaiende te houden terwijl het BBP verder opdoemde. Was het verstandig van de kant van de regering om in hetzelfde tempo te blijven uitgeven? Was het verstandig van de kant van de trojka om hen te redden, waarschijnlijk omdat ze zich misschien zouden terugtrekken op de uitbetalingen, omdat de economie gewoon niet genoeg opwekte om ze in leven te houden?
Op 5 juli 2015 hebben de Griekse kiezers een referendum aangenomen waarin de voorwaarden van een reddingspakket werden verworpen, waarbij 61 procent 'nee' stemde tegen de bezuinigingsmaatregelen die de positie van de linkse premier Alexis Tsipras versterkten om de trots van het land te behouden. Door de stijgende schuld die het reddingspakket van 7,2 miljard euro duwde, dreven ze echter richting Eurozone in plaats van de Drachme, veel tegen de woede van de lokale bevolking die de dupe was geworden van de eerdere bezuinigingsmaatregelen. Hoewel Tsipras betoogde dat de stemming geen mandaat van breuk met Europa is, maar een mandaat dat onze onderhandelingspositie versterkt om een haalbare deal te bereiken.
De deal sloeg na veel onderhandelingen met zich mee:
• belastingstijging op scheepvaartmaatschappijen
• verenigende btw-tarieven bij standaard 23%, inclusief restaurants en catering
• afbouwen van de solidariteitsbeurs voor gepensioneerden tegen 2019
• € 300 mln (€ 332 mln. £ 216 mln) aan defensie-uitgaven tegen 2016
• privatisering van havens en verkoop van resterende aandelen in telecomsgigant OTE
• afschaffing van belastingvoordeel van 30% voor de rijkste eilanden
In een notendop heeft Griekenland een T-Rex gemaakt om de olifant te doden.
Kan dit ons overkomen?
De grotere vraag waar we allemaal voor staan is Kan het verhaal van Griekenland worden herhaald? Kan dit ons overkomen? Het antwoord is een simpel en duidelijk 'ja'. Ja het kan. Hoewel, schuld op zich is niet slecht of verfoeilijk als het wordt gebruikt voor investeringen om toekomstige kasstromen te genereren en een positief rendement boven de kosten van schulden. Als we echter meer uitgeven dan we verdienen en lenen om onze consumptie te ondersteunen, verhogen we onze schuld zonder de zekerheid om het terug te betalen. India heeft 16,8 miljard dollar gekregen als leningen door IBRD alleen al in 2015. Zolang een land de conventionele wijsheid volgt van het niet uitgeven van meer dan we verdienen, kan het zichzelf en de mensen van het land redden. Voorzichtig zijn in geldaangelegenheden zou het land alleen maar redden van zijn schuldeisers.